anita@inconnecto.nl 06 38 508 716

Boosheid toestaan – wat een bevrijding!

Death_to_stock_Vandaag neem ik ‘me-time’.
Want o, wat ben ik moe, wat heb ik hard gewerkt gisteren!
Nee, niet met cliënten of met administratie of zo.

Gisteren heb ik gewerkt aan mezelf…….

 Heb jij dat ook wel eens, dat je iets hebt ontdekt bij jezelf. Of juist dat je iets hebt losgelaten, waardoor je je ineens voelt als een leeggelopen ballon?

Ik denk dat ik beide heb gedaan.
 Ik heb iets ontdekt én ik heb iets losgelaten.
Ik heb ontdekt dat ik een enorme diepe boosheid bij mij draag. Dat heb ik ontdekt, omdat ik het kon voelen.
Eindelijk, na meer dan twintig jaar!

Gisteren ben ik bij mijn traumatherapeute geweest.
Zij had mij vorige keer naar huis gestuurd met de opdracht een brief te schrijven aan iemand die mij lang geleden heel heel diep heeft gekwetst.
Zo diep, dat ik er bijna aan onderdoor ben gegaan, dat ik bijna rijp was voor de PAAZ (psychiatrische afdeling in het ziekenhuis).

Ik heb dat overleefd door mijn pijn te negeren, door mijn boosheid niet te voelen.
Ik ben vriendelijk gebleven en meelevend, mijn verdriet en boosheid heb ik weggestopt.
Dat kan ik goed, ik ben daar een expert in!
Ik bleef lachen, de sterke vrouw, uitdelen van mijn liefde, invoelend voor anderen.
Wel liep ik geregeld tegen mezelf op, raakte uitgeput, overspannen, voelde stress in nek en schouders.

In al de jaren dat ik bezig ben met het groeien naar en het ontwikkelen van therapeutschap, heb ik steeds meer van mijzelf ontdekt.
Van inzicht in mijn patronen (overlevingsmechanismen) tot stilstaan bij wat ik opmerk aan lichamelijke of emotionele ervaringen.

Al deze stappen en stapjes maken mij steeds meer tot wie ik bedoeld ben te zijn.
En gisteren was ik sterk genoeg om te voelen hoe gekwetst ik ben.

Bij mijn trauma therapeute moest ik de brief zin voor zin voorlezen en na iedere zin even stoppen om te voelen wat er raakte en waar.
En ook mocht ik aankruisen hoe boos ik was.

En gaandeweg kon ik steeds meer contact maken met die boosheid.
De kruisjes werden groter.
Het papier werd te klein.
Het whiteboard even later ook.

Mijn hele lijf deed mee.
De bokszak moest het ontgelden en eindelijk, eindelijk kon ik voelen hoe boos ik ben.
Hoe boos ik ben om wat hij mij heeft aangedaan.

Eindelijk stond ik mezelf toe om mijn boosheid te voelen in plaats van mijn verdriet.
Stond ik het mijzelf toe om boos te zijn.
Om woest te zijn.
Om het onrecht wat hij mij heeft aangedaan.
Eindelijk stond ik het mijzelf toe om te ervaren dat boos zijn niet ‘gevaarlijk’ hoeft te zijn.
Dat boos zijn gaat over contact hebben met mijzelf.

Dat heb ik ontdekt en dat is een mooie ontdekking.

En ik heb ook wat losgelaten.
Ik heb los gelaten dat ik altijd maar vriendelijk moet zijn.
Ik heb los gelaten dat ik ‘keurig’ moet zijn en ‘netjes’.
Ik heb los gelaten dat boosheid niet oké is.
Ik heb losgelaten dat boosheid onderdrukt moet worden, weggestopt.
Want wat gaat daar een energie in zitten!

En nee, je hoeft echt niet bang te zijn dat ik scheldend en tierend tegenover je kom te staan.
Of dat ik je bont en blauw sla.
Je krijgt het wel eerder te horen als ik iets niet leuk vind.
Of als iets mij irriteert of als ik het niet met je eens ben.

En ja, misschien zeg ik dat dan wat hoekig, wat onhandig hier en daar.
En misschien kwets ik jou daar wel weer mee en dat spijt mij dan, want dat is niet mijn bedoeling.

Ik wil je wel vragen: wil je wat geduld met me hebben?
En het even bij mij navragen wat ik bedoel als ik wat ongenuanceerd ben?
Ik ben hierin nog maar een beginneling en ik moet dit nog leren al ben ik 51 jaar!

En dat ik zo moe ben vandaag?
Dat neem ik op de koop toe!

Ik ben weer een beetje meer Anita geworden en dat vind ik wel een feestje waard 🙂
Ik mag voelen wat ik te voelen heb, ik hoef boosheid of irritatie niet meer weg te stoppen maar ik mag het rechtstreeks uitspreken.
Hoe lekker is dat!

Herken jij je in wat ik schrijf?
Voel je je geraakt of misschien juist geïrriteerd?
Laat hieronder je reactie achter!

3 Reacties

  1. anja

    ik wilde dat ik al zo ver was als jij

    Reageren
  2. Sandra

    sta nu op dit punt. Het is tijd, ik herken het zo wat je schrijft. alsof ik het negeer wat voor ergs er is gebeurd en nu mag het gaan integreren in mijn leven en er zijn, dank je voor je verhaal.

    Reageren
  3. Elly

    Het raakt me,ik worstel enorm met boosheid.
    Het overweldigd enorm,en weet niet hoe ik er goed mee om kan gaan, ik leg nog te vaak schuld bij mij zelf

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.