anita@inconnecto.nl 06 38 508 716

Kind in de knel

Terug van vakantie ben ik in de tuin aan het werk, bezig de vakantie‘verwoesting’ te herstellen.
Het is nog stil in de buurt, veel mensen zijn nog niet terug van hun vakantie.
Plotseling klinkt er een hartstochtelijk huilerig geschreeuw: een kind dat heel hard en langgerekt roept “Papaaa”.
Ik kijk over de bosjes achter onze tuin en zie aan de overkant van de parkeerplaats drie kinderen staan met hun tasjes en spulletjes om hen heen en een man die afscheid probeert te nemen van de kinderen. Ze even weer omarmt en dan opnieuw naar de auto loopt.
Ze huilen alle drie, maar een jongetje van een jaar of vijf gaat uit z’n dak.
Zijn verdriet voel ik bij mij vanbinnen, in mijn borst.

En dan vul ik in. Een vader die met zijn kinderen op vakantie is geweest en ze nu weer bij hun moeder brengt.
Kinderen die zich weer verbonden hebben met hun vader, maar die nu weer verder moeten zonder hem of met een andere man die niet hun vader is.

‘s Avonds heb ik een cliënt, een man die doodmoe is omdat hij van zichzelf steeds maar moet presteren.
Extreem hard en veel werken, extreme sportprestaties neerzetten – maar het is allemaal niet genoeg om van zichzelf te kunnen houden. Steeds opnieuw zichzelf bewijzen dat hij goed genoeg is om van te houden. En steeds is het weer niet genoeg.
Als klein kind is hij speelbal geweest in de scheiding van zijn ouders. Moeder met een andere man en vader met een andere vrouw.
Beide ouders hebben hun best gedaan hem niet het kind van de rekening te laten zijn, maar toch is hij ervan overtuigd dat hij er de oorzaak van is dat ze niet meer bij elkaar zijn.
Dat hij niet is om van te houden. En hij lijkt nog steeds op zoek naar die liefde en aandacht die hij vroeger niet kreeg, maar die hij van niemand anders kan ontvangen. Rusteloos.
Weer voel ik dat verdriet van vanmorgen in de tuin.

Ik denk ook aan vrouwelijke cliënten, bij wie ik niet te dichtbij mag komen want ze vertrouwen mannen niet meer. Ze blijven op een afstand maar ze zijn zo op zoek naar de erkenning van een man, ik vul in, hun vader. Ze hebben het zo nodig om te voelen dat ze goed genoeg zijn, waardevol genoeg zijn om van te houden. Dat ze van zichzelf mogen houden en dat ze dan pas duidelijke grenzen aan kunnen geven van wat ze wel en niet willen.
En ook bij hen voel ik dat verdriet, want ook zij zaten als kind in de knel.

Geschreven door Dick

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.